DE VERGETEN MAISKOLF



Een Arikara vrouw was eens maiskolven aan het verzamelen op het veld om deze op te slaan zodat ze in de wintermaanden gebruikt konden worden. Wanneer ze alles had geoogst en huiswaarts wilde keren, hoorde ze een zwakke stem, zoals die van een kind, wenend en roepend.


"Och, laat mij niet achter! Ga niet weg zonder mij!"


De vrouw was verbaasd "Welk kind kan dit zijn?" vroeg ze zich af, "Welke baby kan verloren gelopen zijn in het maisveld?"


Ze zette haar deken, die ze gebruikt had om al het mais in te verzamelen neer en ging terug om het kind te zoeken, maar ze kon niemand vinden.


Toen ze haar weg wilde voortzetten hoorde ze de stem opnieuw.


"Och, laat mij niet achter! Ga niet weg zonder mij!"


Ze zocht geruime tijd in het veld. Uiteindelijk in de hoek van het maisveld, verborgen onder de bladeren en stengels, vond de vrouw een kleine maiskolf.

Dit was het wat aan het huilen was.

Sedertdien verzamelen alle indiaanse vrouwen hun maiskolven met de grootste zorg, zodat het smakelijke voedsel tot en met de kleinste maisaar niet verspild of overgeslagen zouden worden waardoor de goden ontstemd zouden kunnen geraken.

Bron: internet
Vertaling:Shungila Taniya






BACK