CONCLUSIE


De Lakota hebben een grote variëteit aan spelletjes, er waren spelletjes voor iedereen. De spelletjes waren simpel en vraagden weinig tijd om voorbereidingen te treffen om te kunnen spelen. Alhoewel de spelletjes in de eerste plaats werden gespeeld voor het plezier en men er van genoot, leerden ze ook belangrijke werden over het leven van de Lakota.


Van al die waarden was risico waarschijnlijk het meest belangrijke. Het toont hoe mensen omgingen met elkaar en met de situatie rondom hen. Risico was een van de waarden die iemand kon grootmaken, het werd gebruikt door anderen, door de leiders en in noodgevallen.


Een jonge knaap hardde zichzelf en leerde om allert en snel te zijn. Hij speelde aandachtig met ander jongens en leerde hun reacties op alles te kennen. Hij leerde eveneens door aandachtig het nagespeelde te bekijken, zoals in een spel waar een andere sterkere jongen zijn stok het verste gooit. Er was een drang om spelletjes te winnen, om de sterkste, de snelste en de slimste te zijn. Het bracht aandacht voor de oudere mannen en vrouwen. Dit wil zeggen dat een jongere persoon iemand was die aandacht had voor de lichamelijke mogelijkheden en in de toekomst een sterke man zou zijn.


De mannen bleven spelletjes spelen van vaardigheid en moed, ze onderhielden hun behendigheid tijdens hun verblijf in het kamp. De trots die ze hadden over hun lichaamlijke kracht als jongeren hadden ze nog steeds en ze waren steeds bezig om zichzelf te bewijzen van de waarde van hun heldendaden. Als een man dik werd of traag groeide werd hij berispt door zijn naasten en ze gebruikten zijn zwaarlijvigheid voor al wat ze konden inbeelden. Het was sociaal beter om mager en taai en een hoog niveau te onderhouden van behendigheid en coordinatie.


Wedstrijden werden gehouden tussen de verschillende krijgergroepen zoals bij shinny vaak het geval was. Wie verloor hield een feest voor de andere zijde of er werd een weddingschap aangegaan. Op deze manier was er een grote competitie en een eergevoel om tot een krijgergroep te behoren die moeilijk te verslaan was.


De jonge vrouwen speelden soms dezelfde spelletjes als de mannen maar met minder lichaamlijk geweld. Spelletjes werden gespeeld als je ervoor gevraagd werd, een meisje vroeg meestal haar vrienden om tegen een andere groep meisjes te spelen. De jonge knapen keken naar deze spelen samen met de rest van het kamp. Iedereen wilde sterke meisjes zien spelen. Waarschijnlijk keken de jongens op dat moment ook naar de potentiele bruiden.


Als de Lakota ouder werden, werden de gokspelen vaker gespeeld dan de behendigheidsspelen. De behendigheid om stenen onder een moccasin te verstoppen en de correcte te vinden was moeilijk te evenaren. Weddenschappen werden gesloten op degene die zou uitblinken in het spel. Soms stonden twee zijden tegenover elkaar met een grote inzet op degene die het spel zou winnen.


Ten slotte, de Lakota speelden vele spelletjes met elke leeftijdsgroep in een categorie waarin ze konden spelen. De nadruk werd gelegd op het winnen niet op het verliezen. Niemand wilde verliezen. Tijdens de winterdagen en avonden en de zomerdagen en avonden werd veel tijd besteed aan het spelen van spelletjes. Het schepte een vriendschapsband tussen de leden van het kamp en het was een mogelijkheid voor een informele groepsactiviteit. Voor de Lakota waren spelletjes een belangrijk onderdeel van hun leven.









BACK