BACK

SHUNKA MAKIN


Function: second chief, whip bearer


Ik heb mijn ganse jeugd doorgebracht in het bikersmilieu. Stoere gasten op zware motoren, motoclubs, mototreffens, enz… Je voelde je vrij, weg van het dagelijkse leven. Je werd als het ware een ander persoon tijdens 't weekend.

Maar de laatste jaren echter, begon het te slabakken in die kringen. Het gevoel van vrijheid was er niet echt meer door allerlei gebeurtenissen en voorvallen waar ik het hier niet ga over hebben.

Op een bepaald moment echter, was ik door omstandigheden, samen met enkele vrienden, verantwoordelijk voor het organiseren van de eerste Belgische Eurodemo voor motorrijders. Er kwam heel wat kijken bij de organisatie er van en ik was op zoek naar een groot terrein, want er werd heel veel volk verwacht. Ik kwam uiteindelijk bij Jan Maes terecht. Hij verhuurde zijn terreinen voor allerlei evenementen.


Bij één daarvan, kwam ik in contact met enkele indianisten. Na een paar bezoeken en door zelf deel te nemen, kreeg ik dat gevoel "van vrijheid en weg uit het alledaagse" dat ik was kwijtgeraakt in het bikersmilieu, terug. Ik voelde mij daar goed en toen ben ik me echt beginnen verdiepen in het indianisme, de historiek en alles wat er rond hangt.


Mijn eerste contacten in het re-enactment milieu waren zeker niet slecht te noemen, maar ik kwam er toch al vlug achter dat er veel flauwe kul en een hoop onwaarheden de ronde deden. Veel van de zogenaamde "oldtimer" kampen leken meer een bijeenkomst van carnavalisten, waarbij het hobby een kermisattractie werd.


Doordat ik "het Volk" achter mijn hobby wou leren kennen, ben ik hun taal, het Lakota, gaan leren.

De Lakota lessen waren ondertussen een avond nuttige ontspanning geworden waar ik intussen vriendschappelijke banden had gelegd met andere hobbyisten, die al of niet, de society "Sotka Yuha" vormden. Zij beleefden hun re-enactment op een heel ander, veel hoger niveau. Ze deden echt moeite om hun hobby correct uit te voeren en om, ook naar leken toe, zo veel mogelijk historisch correct te zijn, zonder daarbij cowboy verhalen op te hangen en rond te lopen in een shirt van "Karl May" uit de gelijknamige strip.


Ik was natuurlijk erg geïnteresseerd in de society en van het één kwam het ander. Na enkele omzwervingen werd ik lid van de society "Sotka Yuha". De sfeer van vriendschap, vrijheid en kennis bevalt me uitstekend.


Het is soms verbazingwekkend op welk een simpele manier men iets kan maken met in de natuur aanwezige materialen. Er gaat bijna niets boven het gevoel dat je krijgt als je 's avonds in de tipi zit of ligt, naast een vuurtje dat je eigenhandig hebt aangemaakt, terwijl je door het rookgat naar een prachtige sterrenhemel ligt te kijken.


Ondertussen heb ik de microbe van het western-rijden te pakken.

Ik zit intussen al een paar paardrijlessen verder en het gaat steeds beter.


Misschien staat er binnen enkele kampen naast de tipi (met eigenhandig aangemaakt vuurtje en de prachtige sterrenhemel) een "sunka gleska" (gevlekt paard) rustig te soezen of vertrouwd te hinniken.


Wat kan een mens nog meer verlangen in het leven.