BIJVOET

Artemisia Vulgaris



Bijvoet is een vrij harige, overblijvende en geurige plant.

De plant wordt ongeveer 1 meter hoog.

De bladeren zijn vederig en diep ingesneden.

De bovenkant is donker groen.

De onderkant is witviltig en behaard.

Het kruid is te vinden op braakliggend terrein en naast wegen, spoordijken en akkers.



Cosmetisch


niet van toepassing



Culinair


Het blad van bijvoet wordt gebruikt voor vullingen.

Het kan ook gebruikt worden in stoof- en vleesschotels.



Huishoudelijk


Bijvoet verdrijft insecten, met name motten.

Bijvoet onder het kussen beschermt tegen nachtmerries.

Wordt gebruikt bij rituele reiniging van mensen en ruimte.

Om wierrook zelf te maken (alle Artemisia soorten zijn bruikbaar) plukt u de knoppen, vlak voor ze in bloei komen. Maak stukken van gelijke lengte (ongeveer 15 cm) en laat ze ongeveer twee dagen drogen. Maak een bundel van 2,5 cm doorsnee en bind ze samen met katoendraad (gebruik geen kunstvezel). Steek een kant aan, blaas de vlam uit en laat de staafjes smeulen.



Geneeskrachtig


Te gebruiken bij

depressie

epilepsie

hysterie

maagklachten

gebrek aan eetlust

vermoeidheid

vermoeidheid van de voeten

wormen

aarsmaden

uitblijven van de menstruatie

gal te kort

gewrichtsontsteking (kompressen van de thee)

misselijkheid

indigestie

koorts



Geschiedenis en volksverhalen


De Noordamerikaanse Indianen gebruiken verschillende soorten bijvoet (Artemisia), al of niet samen met andere planten, voor zuiveringsceremoniën waarbij plaatsen of mensen worden gereinigd.

De gedroogde planten, meestal samengebonden tot een bundel die 'rookstaaf' genoemd wordt, worden verbrand om gewijde rook te produceren. Verwarring is bepaald niet uitgesloten, omdat verschillende variëteiten van de bijvoet in Amerika bekend staan als salie of wilde salie, ofschoon ze tot een heel andere plantenfamilie behoren.


In de middeleeuwen dacht men dat Johannes de Doper een krans van bijvoet om zijn middel droeg en daarom noemt men de plant ook wel Sint Janswortel.

De wortel van bijvoet werd tegen de muur van een huis gespijkerd om de duivel of andere boze geesten te bannen.

Er werden ook gevlochten kransen van bijvoet aan een huis of schuur bevestigd om het te beschermen tegen brand en blikseminslag.

Bijvoet wordt van oudsher gebruikt om vermoeide reizigers te laten opknappen en hen tegen boze geesten en wilde dieren te beschermen.

Romeinse soldaten legde het in hun sandalen tegen pijnlijke voeten, vandaar de naam 'bij'-voet.

Bijvoet werd door arme mensen als tabak gebruikt, afzonderlijk of met andere kruiden.

Ook bier werd met Bijvoet gekruid. Het lijkt veel op alsem en is ook familie ervan.


In de wicca wordt het gebrand als wierook om helderziende visioenen te krijgen.

Dit komt waarschijnlijk door dat het licht giftig is.

Het is ondanks dat het belangrijkste heksenkruid voor helderziendheid en inzicht en voor het zuiveren van ruimtes en personen.


Bijvoet verdrijft insecten, met name motten.

Bijvoet onder het kussen beschermt tegen nachtmerries.

In China worden van bijvoet geneeskrachtige staafjes (moxa staafjes) gemaakt en worden gebruikt in de acupunctuur.


Het kruid werd aanbevolen voor alle maagproblemen, het voorkomen van misselijkheid na de maaltijd en het wekt de eetlust op, maar als het te sterk is, bederft het de smaak.



Dagdosering


Gebruiken als thee. Dagelijks 1 à 2 kopjes. Bij koorts elke vier uur een halve kop.

Uitwendig gebruikt dient de thee wat sterker gezet te worden.



Bijwerkingen en interacties


Giftig bij overdosering of te lang gebruik.

De essentiële olie van bijvoet is niet ongevaarlijk.

Niet gebruiken tijdens de zwangerschap.




 


 


 




 





BACK