SUNKMANITU TANKA OKOLAYA


Function: chief




Zoals zo velen ben ik als "klein manneke" gefascineerd geweest door indianen en cowboys. Boeken van Karl May en Ben Hunt e.a. hebben flink meegewerkt om die interesse, vooral in indianen, levendig te houden. Als ik niet "op avontuur" was, kon je me vinden "in een hoekje met een boekje"…. Hoeveel avonturen ik toen niet beleefd!

Ik kon toen echter niet weten dat de realiteit ooit de droom zou overstijgen!


Toen ik ongeveer twintig was, ging ik in mijn vrije tijd met wat vrienden "zwart kruit schieten". Al gauw hadden de oude voorladergeweren, pistolen en revolvers geen geheimen meer voor me. Dit was echte pret, maar die pret werd tijdens de avonduren nog vergroot door het lezen van allerlei boeken en magazines over de periode waar die oude wapens gebruikt werden. Deze nieuwverworven kennis deed me algauw allerlei zaken relativeren.

Dat wil zeggen: mijn nieuwsgierigheid werd gewekt, en ik werd enigszins "kritisch" voor sommige teksten die ik las...


Na een hoop omzwervingen en avonturen waarover ik het hier niet wil hebben, kwam ik in aanraking met de paardensport. Ruim vijftien jaar lang kwam ik dagelijks als ruiter, sportman, trainer, duivel-doet-al, in aanraking met mensen en vooral paarden. Dus ook het "Western Riding".


Tentoonstellingen en lezingen allerhande hielpen intussen de algemene kennis op te bouwen, samen met contacten met het toenmalige SAI, (Studiecentrum voor Amerikaanse Indianen), waar ik de eerste echte ontmoetingen met American Natives had.


Na een ongelukkige val van een paard, zat of eerder lag ik een hele tijd buiten strijd, en om de verveling tegen te gaan vatte ik een taalstudie van het Lakota aan.

Een echte boost hier was de film "Dances with Wolves" met Kevin Costner die voor zoveel interesse zorgde dat ik uitgenodigd werd voor allerlei lezingen, die uiteindelijk uitmonden in een avondcursus die tien jaren duurde, twee cursusboeken opleverde, enz.

Intussen liggen er nog enkele plannen te rijpen om aan de faculteit Godsdienstwetenschappen van de Univ van Antwerpen te gaan lesgeven voor een onderdeel van een masters degree godsdiensten - schriftloze volkeren...


Via Frank Defossé, een oud-leerling, en voornamelijk zijn betreurde vrouw Claire (Rebecca) en de vereniging COFTAW, kwam ik in contact met Re-enactment, de Old Time Western Hobby, en het Indianisme.


Intussen, zoveel jaren later, ben ik medestichter, Pipekeeper, en chief van de Sotka Yuha warrior society. We hebben flink wat stevige en strenge Old Time kampen achter de rug, o.a. een zestal Buffalo Days Camps, verspreid over heel Europa, waar ik intussen in verschillende functies zoals Wakiconze (Peacechief), Eyanpaha (omroeper), of akicita (warrior) dienst deed. Kortom we hebben een hele weg afgelegd, en we zijn meer dan klaar om de opgedane kennis door te geven aan de opvolger.


Ik mag ook mijn "Hunka" zus Chris Lösch niet vergeten… Zij is de dochter van Sam Decory, een Brulé Lakota Korea en Vietnam veteraan, die meerdere tour of duties achter de rug heeft, en uiteindelijk zoals zovele veteranen ten onder gegaan is aan het "Agent Orange", een ontbladeringsmiddel dat de VS zo kwistig over Vietnam uitstrooide. Hij werd uiteindelijk een medicijnman en een chief van de Foxes of Tokala Daar had nam hij als eerste een aantal blanke medeveteranen op. Hij werd hier binnen de Lakota gemeenschap serieus op aangesproken, maar hield voet bij stuk en kreeg daar een hoop respect voor.

Dankzij Chrisje en haar Brulé Lakota- echtgenoot " Mr. T" Tolman, die intussen mijn "Mase" of favoriete schoonbroer geworden is, heb ik een regelmatige "thuis"-band via internet, met de Lakota en hun taal, en een respectvolle benadering van een cultuur die uiteindelijk niet de mijne is.


Toen ik op 12 december 1999 mee de Sotka Yuha Society oprichtte, was mijn eerste doel (en dat is het nog steeds) om een aantal vrienden bijeen te brengen die de Old Time Hobby samen wilden beleven in al zijn aspecten. Ik wilde mensen bijeenbrengen die kennis, respect, kunde, vriendschap, konden culmineren in een Warsociety die meer dan honderd vijftig jaar geleden in een ander werelddeel bestond. Voorwaar geen gemakkelijke opgave!


Via workshops allerhande waar we kledij, regalia, en gebruiksmateriaal leren maken, via zangstonden, etentjes, gezellige bijeenkomsten, kampen enz, tracht ik het zootje ongeregeld dat ik tot mijn beste vrienden reken, voor te gaan in een beleving van een oude en zuivere cultuur, de Lakota zwervers van de plains.


Intussen heb ik vele hobbyisten leren kennen, waarvoor ik meestendeels veel respect heb. Er zijn al een paar Sotka leden gekomen en gegaan, zoals dat gebeurd in het leven. Er is een tijd van komen, en een van gaan. Ik heb aan al die mensen een warme herinnering, zoals ik hoop dat zij me in vriendschap herinneren. Aan allen die willen komen: welkom!





 





BACK